A homofobia sen coartadas e os muchos-amigos-gays

En verdade sentirse excluído/a da Constitución Española é xa mesmo unha obriga se:

1) es galego/a con conciencia de nación

2) queres falar a túa lingua no teu país, sen o sometemento por decreto á lingua común española

3) cres no dereito dos pobos a decidir sobre o seu destino

4) non acreditas na monarquía como forma viábel para a organización do Estado, moito menos como legado e imposición do franquismo

5) consideras que as normas están para seren mudadas e que un texto, que, en 1978, só votou afirmativamente o 27,7% do censo galego non pode ter carácter sacrosanto nin infalíbel

Mesmo así, o amparo outorgado polo Tribunal Constitucional ao matrimonio entre persoas do mesmo sexo -unha realidade xa recoñecida pola mudanza do Código Civil en 2005 impulsada por Zapatero- é un fito histórico. Porque desposúe ao Partido Popular -impulsor do recurso de inconstitucionalidade contra os casorios de gais e lesbianas, Núñez Feijóo á cabeza desa vergoñenta estratexia- da única coartada que enmascaraba a súa homofobia. Durante sete anos puideron apelar á incerteza legal, ao impropio da denominación, eludindo, pola vía da Carta Magna, o seu verdadeiro argumento contra a democratización plena do matrimonio… Hoxe o Opus, o Foro da Familia, o Partido Popular e todas as organizacións e franquías da Igrexa Católica ficaron espidos diante dos seus prexuízos e do seu odio.

‘En mi casa se habla…’ (ou a lingua galega como coartada e ben público privatizado)

DESLEIGADO-A adx. Dise da persoa que non garda ningún sentimento afectivo pola súa terra, familia, xente, etc; desarraigado, descastado, desenraizado

(Gran Diccionario Xerais da Lingua).

A coartada utilízaa decote aquela xente, fato de desleigados/as, que despreza a lingua galega ou que non acha nese idioma un vehículo digno de comunicación. E sempre se formula da mesma maneira absurda: “Yo no hablo gallego, pero en mi casa se habla/habló siempre/de toda la vida…”. Tan absurdo como se un político afirmara: “Eu non son honrado, pero a nai que me pareu si…”. Quen así se expresa deixa inferir nas súas palabras, ao meu ver, algún dos seguintes subtextos:

a) O galego é endémico na miña familia. Son portador pero, grazas a Deus, herdeino a través do alelo recesivo. Convivo con ese xen sen máis problemas, pois non se manifesta. Porén, teño varios parentes nos que o galego é dominante e por iso facemos o imposíbel para que non llelo transmitan aos seus fillos. Hemos estado trabajando en ello… todos estes anos.

Baiona experience, o refuxio galego e o presidente non gay

Logo de catro días en Portugal, coa prima de risco a raiar os 800 puntos, regreso á Terra desde a Aldeia do Meco, Sesimbra, e fago unha parada técnica en Baiona. É sábado á noite e o que alí se pode experimentar, alén do evidente superpoboamento de camisas e polos Hackett, Ralph Lauren e La Martina, é un mergullamento drástico no contexto social que propiciará a inminente maioría popular do 20-N. O PP está no aire, da mesma maneira que o recendo salitroso do oceáno e o tintinar engaiolante dos mastros, abaneados pola brisa morna da noite, no porto deportivo da vila. Malgré tout, adoro Baiona, teño que admitilo, e penso decote en regaleguizala por decreto ou reconquistala manu militari para restablecer, de vez, a súa cerna miñorana e mariñeira. Baiona é nosa!

Ofensiva fe (O Deus de Bóveda e o Deus de Rouco Varela)

Todo é ofensivo. É ofensivo o contido das súas diatribas morais, a condea rabiosa do que nos pertence, case o único que nos pertence xa, e que debera ter carácter sagrado: as liberdades civís. Ofenden as formas impositivas e irrespetuosas coas que a Igrexa  traslada hoxe a súa secular mensaxe de odio. Son irrespetuosos á vez eses sintagmas falsos e absolutistas que estes días bombardean as nosas casas: los jóvenes, la juventud… Non é certo. Non son os mozos, non é a mocidade… É unha xuventude manipulada, seguramente ignorante, falta de lecturas, de experiencias, fanática por tradición, alleada, conservadora e ridícula no seu fanatismo, violenta mesmo sen saber a quen agrede e a quen manca.

O silencio das académicas

O silencio revela sempre unha estratexia ou un xeito de actuar. As pausas na música ou as crebas nun diálogo acaban por dicir sempre máis do que representan na partitura ou no texto. Por iso o silencio da Real Academia Galega fronte ao debate aberto arredor do seu masculinísimo plenario é atronador, abrouxa. Porque dunha parte estimula a lóxica indignación da sociedade galega, á que representa, e da outra vaise enchendo de leituras, se cadra incorrectas, pero que teñen a ver co desprezo, a distancia, a inoperancia ou a falta de comunicación.

Neste punto hai un outro silencio que aínda resulta máis magoante, que é o das propias académicas, as xa eleitas, as que un día, con orgullo, miramos avanzar polo corredor dun paraninfo e falarlles, coa voz de todas as mulleres deste país, aos ínclitos señores da pílula azul. Eu persoalmente lembro esa fachenda, a sensación de gañarmos unha batalla cativa pero grande ao tempo, o orgullo, como dixen atrais, de racharmos unha inxustiza.

Non hai nada máis revolucionario ca unha muller no seo dunha institución resesa como a RAG, integrada por homes ancorados nas súas inercias sexistas. E confortábame a ollada displicente, paternalista, de moitos deles. Nunca tanta saia, nunca tantos brincos nin tanto rouge en tan alta institución. E dicía eu para min: “toma aí, fulanito, velaí as tés, atura iso vellouco..!”. E falaba para o adentro: “Non querías unha poeta? pois toma poeta, a mellor, toma lingüista, toma catedrática…”. Foi así, xa digo. Por iso o silencio das académicas, amén de inexplicábel, éme un pouco doloroso porque asemella unha capitulación, un alleamento, unha sorte de cómplice renuncia.

Ignoro os acordos e trasacordos que hai entre elas e o resto dos académicos. E a alguén, seguramente a elas, pareceranlles ousadas estas consideracións. Pero se a súa presenza, o día do seu ingreso, foi revolucionaria acho que son elas, as académicas, as que deben erguer agora a bandeira, as que deben impulsar as candidaturas das outras mulleres. Son as nosas infiltradas aí dentro, son elas as que deben turrar da porta. Se isto fora unha guerra, e guerra é, desde a alborada dos tempos, elas son a Resistencia, representan a todas as que combaten fóra, na rúa ou na rede.

Amolaríame ser inxusto con esas catro mulleres, Margarita, Luz, Xohana e Rosario. Ao mellor penso que poden facer máis e non é verdadeiramente así. Se cadra élles difícil acadaren un consenso, ou non teñen o corpo para luitas intestinas ou non consideran que o feminismo sexa xa unha arma válida para lermos o presente, como eu acredito. Tampouco non lles pido que acampen na porta de Tabernas 12  nin que lle tiren a Méndez Ferrín á cabeza un zapato de tacón para denunciaren a inxustiza sexista. Pero si me decepciona o seu silencio, confésoo. Porque o silencio e a invisibilidade son as armas ancestrais que o sistema patriarcal, que tan ben representa a RAG, utilizou e utiliza para anular as mulleres e neutralizar o seu poder. O poder téñeno elas, na man, un xesto. E coñecen a palabra, seino ben. Admíroas por iso, de feito. Son donas da  palabra e son mulleres. E a voz delas leva dentro todas as voces das que alí, hoxe, non poden falar nin estar. É unha responsabilidade pero tamén un orgullo. E con ese orgullo quixeramos hoxe, todas e todos, ouvilas falar.

Dous anos sen goberno e 2.000 días de infamia (A cruzada do Partido Popular en Galicia)

Das preocupacións inmediatas do PP en Galicia (digo ben, PPenG) desapareceu definitivamente a acción política. É paradoxal que un partido abandone a praxe política en pleno exercicio do poder, que abdique desta maneira tan flagrante. Pero é así. De política nin rastro. Puidémolo ver este día no Hórreo, no debate sobre o estado da autonomía, así chamado. Nin un só contido, nin unha soa perspectiva, nin unha soa resposta. Nada. Os conselleiros, aquel grupo de elite, de distinguidos solucionadores, aquela tropa de asalto que ía endereitar a sempiterna deriva do país, revelouse coma un fato de ineptas e ineptos. Un engano máis. Feijóo, comandante da desnortada milicia, anda agora tecendo unha nova cortina de fume, algo a ver coa reforma do Estatuto. Quer ser el o que defenda á galega xente dunha nova aldraxe, pero a aldraxe, desta vez, non se refire ás aspiracións negadas de autogoberno senón á crise económica e ás pretendidas afrentas do Goberno central no apartado de orzamentos e infraestruturas. Dalgunha maneira, a realidade (o empoderamento dos mercados, dos bancos, a flexibilización extrema e precarización do traballo, a privatización da sanidade, a fenda entre os que teñen todo e os que non teñen nada) neutralizou o discurso neoliberal dun PP superado polos feitos, parapetado no seu bucle de indignación e denuncia (moi similar, por certo, ao estéril retrouso da oposición), e sen solucións diante da creba global.

O día que Feijóo lles dixo ás mulleres: “Libremente podedes ser escravas…”

Os ghostwriters de Feijóo son expertos en sementar o discurso presidencial de citas descontextualizadas que non corresponden, en ningún caso, coas súas leituras e preocupacións ideolóxicas. Tanto ten Pasolini, que Manuel María, que Salvador Allende, que Novoneyra, que Barack Obama. Nesa colaxe, que parece máis a vidreira do tango Cambalache, conviven poetas, filosófos, políticos progresistas e líderes morais da humanidade. O trasfondo desas sabias palabras non é que o arma o discurso de Feijóo, el prefire o significante: a camisa da víbora, a códea do pan, o que cobre, verdadeiramente, o pensamento que aniña no seu significado. Así que a miraxe ten lugar diantes dos nosos propios ollos abraiados. Feijóo cita a Castelao e desactívao. Cita a Rosalía e redúcea até a banalidade. Podería citar a Toni Negri e convertelo nun votante do Partido Popular de toda a vida, presidente da túa comunidade de veciños, ten ese poder. Dálle a volta ás palabras dun poeta coma quen revira un calcetín. Pero ás veces un adverbio, un simple adverbio, delátao e pon sobre a mesa a súa verdadeira face, a que non poden ocultar nin os versos, nin as palabras fermosas que outros rouban e aldraxan para despois poñelas na súa boca e que ninguén as recoñeza.

Música para pechar 2010 (bailando)

Cinco temas e un extra para despedir o cincento 2010. Nada de nostalxia, só trallazos musicais para bailar, mañá xa choraremos. Cos meus mellores cumprimentos!

1. HYPNOTIZE YOU. (de N.E.R.D.)

Todo o que toca o engraçado Pharrell, aqui baixo o nome de N.E.R.D., é ouro. Velaquí este trallazo hipnótico-sexual, no que se dan a man Daft Punk con Michael Jackson e Al Green. O vídeo é como aquela película A casa das belas dormentes de Eloy Lozano, baseada no libro de Yasunari Kawabata, pero en versión funkadélica-playboy. Definitivamente unha das cancións do ano. HOT! 

2. WHY DOES THE WIND? (de Tracey Thorn)

Galicia é unha nazón e o novo disco de Tracey Thorn (a ex cantante de Everything but the girl), Love and its opposite, que se publicou o pasado Día das Letras Galegas, é o disco de 2010. Dígoo eu, non sei se alguén máis concordará. Este tema, nesta voz, é sinxelamente perfecto.



3. THE MAGIC (de Joan as a Police Woman)

Aínda que o disco vai sair en xaneiro o single The Magic de Joan as a Police Woman pertence ao ano que deixamos. Surrealismo cool e outra canción impecábel. Everyone is looking for the magic, e quen non?

4. JAMIE MY INTENTIONS ARE BASS (de !!!/chk chk chk)

Un riff pegañento e divertido e unha mestura de indie-pop e drum/bass da man destes chavales de Brooklyn de nome impronunciábel. O vídeo é antolóxico.

5. FUCK YOU (de Cee Lo Green)

Primeiro sinxelo tirado do seu The Lady Killer, un dos discos máis importantes do ano que pechamos, a certificación de que o soul é inmorrente. Especialmente dedicado aos que nos gobernan, ao Bento XVI, á curia compostelana e á reacción en xeral. Fuck you!

5+1. BARBRA STREISAND (de Duck Sauce)/BONUS TRACK

Fica aquí esta homenaxe ao Bobby Farrell, o cantante de Boney M, que cada ano e con diferentes apariencias facíase carne e voz no plató do Luar de Televisión de Galicia. Hoxe apareceu morto no cuarto dun hotel de San Petersburgo, así que agora saberemos de verdade, se volven, que os de Luar NON SON Boney M, non os orixinais. Barbra Streisand, o tema que agora arrasa nas pistas de medio mundo, co selo de Armand Van Helden, é unha versión do Gotta go home dos Boney M. Que non se diga. Vai na súa lembranza. Disco-house! na honra dun mito.

“O Apalpador son os pais”, Wikileaks said

Non sei en que andará Assange que non botou aínda abaixo a gran mentira de todas as mentiras que é o Nadal. Agardo por un cable que diga: ”Benqueridos cativos e cativas de Galiza, o Apalpador son os pais. Eles traen os regalos, deixan o carbón e fedellan nas barrighas dos pequenos. Asinado: Wikileaks”. Mentres iso non ocorre fica aquí a miña achega iconográfica ao mito do Apalpador.

Se un se abstrae da bandeira norteamericana do fondo e do aire de soldado confederado que se gasta o chaval, abofé que este home con cachimba e sen cirolas dá un bo apalpador, máis apto para maiores que para pequenos, pode ser. Pero quen dixo que os maiores non temos ilusións? Como di a campaña do concello de Santiago: “apalpando as ilusións…”. A apalpar, pois.

O carboeiro montañés, para min un descoñecido -pois da serra do Candán para esta parte, nunca se lle mirou  o pelo- é, ao parecer, parente próximo do Olentzero euskaldún. Estes días baixan da montaña, o Apalpador e o Olentzero, para repartiren agasallos, en durísima competición co establishment natalicio de Papa Noel e os Reis Magos e como símbolos político-culturais dunha tradición anti-centralista. Coma sempre, os éuscaros lévannos vantaxe, porque asentaron xa a celebración e, sobre todo, porque lle teñen unha canción axustada á dimensión do seu mito. O Apalpador precisa tamén dunha canción para existir. Mentres ninguén a paire, fica aquí esta versión multirracial da canción do Olentzero, a que este ano lanzou a EITB. Aires ciganos, de blues, coral e txalaparta para cantar aquilo de: “Horra! Horra!/Gure Olentzero!/Pipa hortzetan duela/eserita dago…”

Patrimonio da Humanidade, abofé

As hostes do establishment cultural e político español xa conseguiron para o Flamenco o que a falta de apoios e medios non logrou para o vasto legado oral galego-portugués, a súa declaración como Patrimonio Inmaterial da Humanidade por parte da Unesco. Na mesma quenda, ducias de recoñecementos (a cociña francesa era unha delas, para desgusto do chovinismo españolista, que non dubida en gabarse dos seus restauradores bascos e cataláns). E unha outra na que ninguén reparou moito: o festival de loita turca de Kirkpinar, unha tradición que xa vén do Imperio Otomano e que revela potencialidades do aceite de oliva que nada teñen a ver coa dieta mediterránea, distinguida tamén co título da Unesco por riba da nosa moi cardiosaudábel dieta atlántica.