Sobre ‘La piel que habito’ de Pedro Almodóvar

10 Sep

Todas as familias felices aseméllanse unhas ás outras, pero cada familia infeliz ten un motivo especial para sentirse desgrazada (Leon Tolstoi, Anna Karenina)

Para quen coma min está, xa de antemán, gañado para o melodrama, a filmografía de Almodóvar -alén doutras virtudes- ten o mérito de revitalizar un xénero -mellor dito un patrón narrativo- que desde os seus grandes fitos do Hollywood dos cincuenta -Douglas Sirk, King Vidor, Vincente Minelli, Mankiewicz- vén verquendo nas pantallas de cine a sublimación do que os seres humanos somos en realidade: unha presada de emocións. O director manchego, na estela deses clásicos, e cunha fidelidade por veces paródica, vén acometendo nas últimas tres décadas, un exercicio de depuración deses esquemas melodramáticos, sempre sobre dous piares fundamentais, que son ao meu ver, o amor/desexo e as relacións familiares, sempre a familia, o fío de prata que una as nais cos seus fillos. La piel que habito é un compendio bastante singular dese percurso almodovariano a través do melodrama. Un loábel esforzo de contención; como se lograra embutir un culebrón complexo e surrealista, por veces delirante, por entre as teas dun traxe férreo e minimalista, unha ‘segunda pel’, apegada ao propio corpo, como a que, no filme, inmortaliza Elena Anaya.

Desde logo La piel que habito non é o “horror” que agoiraba Carlos Boyero con bastante inquina e mala baba na súa xa famosa crítica en El País. Quizais certo manierismo e afectación do director manchego poidan repeler algúns espectadores, pero o singular desta longametraxe é, alén da súa exquisita factura e realización, o esforzo por renovar a súa linguaxe e fuxir dun certo costumismo, orlado de excursos humorísticos, que tan bos resultados lle deu, no pasado, ao realizador. Se algo ten, ademais, La piel que habito (baseada na novela Tarántula do francés Thierry Jonquet) é que non amosa o Almodóvar de sempre, por moito que as dúas horas de metraxe estean ateigadas de autocitas e revisións das súas obsesións (o xogo das identidades, a anagnórise, o transxenerismo, a relación do sexo e a violencia, o desexo como catalizador, a arte como salvación, o nexo entre nais e fillos…). Autocitas e citas (a máis importante, creo eu, a da artista francesa Louise Bourgeois) que, malia todo, non lastran o desenvolvemento da película, como acontecía, para min, en Los abrazos rotos. É a súa maneira de dicir: estou aquí, sigo sendo eu, aínda que non o pareza. Parece e non parece, velaí o xogo. Por ese xogo de aparencias transita tamén a película: do noir excéntrico á ciencia-ficción, pero sen se desprender da súa carga melodramática. Almodóvar non renuncia aquí á súa xestualidade e á viveza icónica que lle é propia (ollo ao xogo de café de Sargadelos na cociña do doutor Ledgard/Antonio Banderas), e porén exporta a contención narrativa de La piel que habito á posta en escena, simplificándoa ao máximo grazas tamén a unha coidada fotografía. Hai un momento, aí polo medio da película, no que semella que a marcianada vai estalarlle nas mans ao director. Certa inconsistencia narrativa, quizais un exceso contemplativo, o uso dos flash-backs, un avanzar sen dirección aparente… A película, con todo, logra saír dese foxo de rareza e comeza a latexar, a vibrar, e a desprender novas leituras, algunhas delas de xeito retroactivo, pechándose sobre si mesma senón con exactitude si cun aceno desafiante e cun arrecendo distinto ao que nos ten afeitos Almodóvar. As magníficas interpretacións das actrices (Elena Anaya, Marisa Paredes e Blanca Suárez) e dos actores (un moi efectivo Antonio Banderas, Roberto Álamo e Jan Cornet) outórganlle aínda máis solidez a un filme que, é verdade, non xea o sangue nin mata de medo, pero que logra inquietar e desacougar e que avanza, sen renunciar ao legado das súas dezasete películas anteriores, un novo discurso na filmografía de Pedro Almodóvar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: