‘Melancholia’ de Von Trier

10 Nov

O nome de Lars Von Trier vai para min unido a aquel ensaio de verismo que foi o Dogma 95. Recordo a eclosión daquel movemento e a enganosa pretensión do seu manifesto fundacional de espir o cinema e vestilo só con verdade e pureza narrativa. Logo cadaquén, Von Trier o primeiro, marchou polo seu lado e rachou co voto de castidade. Aprezo varias das súas  películas -quizais Dogville a que máis- e por iso fun bater este martes con Melancholia, sen saber nada sobre o seu argumento e si algo do rebumbio que causaron as gallianas declaracións do seu director sobre Hitler, no festival de Cannes (poida que simpatizar cos exterminadores desde unha postura pretendidamente intelectual represente xa hoxe o derradeiro tabú).

Empeza a película e xa estou instalado na cautela. Fermosas imaxes a cámara lenta: bóvedas celestes, planetas, animais enlamados, prantos silandeiros, xardíns xeométricos, Ofelias mortas, lóstregos, campos de golf  desertos, e un, desde xa omnipresente, preludio de Tristán e Isolda de Wagner que contribúe a dotar esa secuencia, poética e visualmente magnífica, dun halo de trascendencia romántica e milenarista que, xa digo, asusta un pouco. Ese introito ten, no final da película, a súa correspondencia de significado así que recomendo deixarse levar polas iconas e non desacougarse, como eu fixen.

Fóra do limiar, a película divídese en dúas partes: Justine e Claire. Son as dúas irmás protagonistas dun relato no que se mesturan senllas derivas, a delas mesmas -emocional, tempestuosa, aterradora-, e a dun planeta, Melancholia, que irrompe na traxectoria da Terra. O enlace matrimonial de Justine -interpretada con acerto e contención por Kirsten Dunst– é o punto de partida que lle serve ao director para trazar -con riscos de comedia tráxica e surrealismo onírico- o contexto deste psicodrama. Justine chega dúas horas tarde ao seu banquete de voda pero iso parece non importarlle moito. Tampouco ao seu home, afeito ao excéntrico engado da súa parella. Ese alleamento da realidade vaise revelando con toda a crueza no transcurso da cerimonia. Unha profunda tristura, a melancolía do título, estraga o ánimo de Justine, vólvea impredicíbel, ora feliz, ora afundida, e desmente o absurdo adaxio segundo o cal, para unha muller, o da voda é o día máis feliz da súa vida. Aquí non, e quen axiña o deixa claro é a nai da recén casada, unha colosal e despiadada Charlotte Rampling.

Von Trier logra dinamitar a convención social e faino moi eficazmente, introducindo no pactado e protocolizado escenario dun enlace matrimonial upper class, un planeta errante, un meteoro sen rumbo que é a propia noiva, Justine. Ela é tamén Melancholia. Ela tamén revolta, coa súa bipolaridade, a maina superficie das cousas, o teatriño alegre e indolente da voda, como ese novo astro solitario que acaba de irromper no horizonte da Terra e que fascina ao tempo que atemoriza.

Na segunda parte é a abnegada irmá de Justine, Claire, -unha responsábel e sufridora Charlotte Gaingsbourg– quen recolle o testemuño da película. Sempre pendente da súa irmá, sempre con medo, doente, Charlotte Gaingsbourg consegue, sen case alterarse, unha interpretación conmovedora e asfixiante no seu precario equilibrio. Justine, dalgún xeito, xa se perdeu na inmensidade do seu cosmos interior pero Claire continúa a termar dela e non a deixa marchar, anque ese esforzo supremo dane o seu xa desprovisto ego, resinta as relacións co seu home -interpretado e ben por Kiefer Sutherland– e crebe os vimbios da súa harmónica e acomodada existencia.

A devastadora melancolía que sobrevoa todo o filme faise corpo, contra o final, nese planeta homónimo, tan fermoso como ameazador. É cando a película se volve elexíaca, grande, ultrahumana. Deus fica felizmente ausente, e iso, contra o que puidera parecer, resúltame reconfortante. Ninguén reza, ninguén elude o peso da súa existencia nin do seu medo, e ao cabo as cousas pasan como todos imaxinamos que, algún día, poderían pasar.

2 Respostas to “‘Melancholia’ de Von Trier”

  1. marián Novembro 11, 2011 ás 8:24 AM #

    conmovedora crítica. máis ganas teño aínda de vela. aperta melancólica.

  2. aser mendez Novembro 19, 2011 ás 1:53 PM #

    mágoa que a intelixencia non conleve misericordia necesariamente

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: