O soño dun pobo, o pobo de Isaac

5 Jan

“Conservador libertario, inconformista e descrido”. Creo que, moi intelixentemente, Isaac Díaz Pardo (1920-2012) cifraba nesas palabras o pouso do seu pensamento e das súas actitudes. Ás veces acho que este pobo, o pobo galego, o pobo de Isaac, só existe na mente de quen o soña cada día. E por iso as perdas coma a súa son tan dolorosas. Porque coa persoa marcha o soño da nación. Isaac morreu esta mañá na Coruña, na cidade na que seu pai, Camilo Díaz Baliño, se afiliou ás Irmandades da Fala en 1918, e por iso a súa morte ten algo regreso, nunca de acabamento, como se a Historia se confabulara para devolvelo ao lugar no que todo comezou.

Virán agora as homenaxes, os panexíricos, as verbas ocas, os tópicos inútiles, o lixo dos actos institucionais: a hipocrisía dos que, como lembrada o artista, nos roubaron o vento. “Xa nin o vento é noso”, aseguraba. Dos que queren converter o idioma galego en liturxia oficial e nos seguen a empobrecer, expoliando os recursos de Galiza e mexando por riba do Estatuto de Autonomía que aquel chaval de 16 anos que era Isaac en 1936 transformou na arela da súa mocidade e no propósito da súa vida.

A Díaz Pardo prestábanlle os tributos e as homenaxes, viñeran de quen viñeran. Porque os merecía, en realidade, aínda que paliara esa evidencia cunha teimuda e por veces irritante modestia. Sobrevivíu en vida a un proceso de canonización extremo, deses que acaban por sepultar o legado do máis afouto, e a varios intentos de manipulación política. E malia todo continuou aí, como dono da chave e como señor da memoria. Máis forte e máis grande do que a súa figura cativa deixaba entrever.

Quizais sería perverso establecer agora un correlato entre a morte de Díaz Pardo e a recente desaparición da consellería de Cultura, convertida en secretaría xeral provisoria, en mans de quen for. Pero esa manobra é, en si mesma, un síntoma da destrución de todo o que este home, republicano, socialista e galeguista, defendeu e representou en vida: a lingua e a cultura deste país. Aínda así son quen de imaxinar a Isaac, embutido no seu traxe e no seu abrigo negro, coa elegancia e a dignidade dos nosos vellos, asistindo ao seu propio funeral, saudando orgulloso á concorrencia de autoridades, e torcendo un sorriso difícil de interpretar, pero no que calquera podería ler o seu perpetuo: “eu non fixen nada…”.

Se este país é un avión, Isaac Díaz Pardo era a súa caixa negra. Unha delas. Agora, o avión/país anda en aterraxe forzosa. É posíbel mesmo que bata contra o chan e prenda en lapas a fuselaxe. Cando iso ocorra, e o fume se despexe, alguén irá pola caixa negra, abriraa e verá que alí, no que Isaac arelou e gravou no chip prodixioso da súa cabeza, está todo: o que fomos entón, o que somos agora e o que el soñou un día que habiamos de ser. Só se escoitamos o que hai na caixa negra de Isaac saberemos que o seu soño non morreu. E que vive en nós. Porque é o soño dun pobo, o pobo de Isaac. Adeus, Isaac!

10 Respostas to “O soño dun pobo, o pobo de Isaac”

  1. carolinalaya Xaneiro 5, 2012 ás 9:42 PM #

    Moi bo artigo. DEP Isaac Díaz Pardo

  2. anan skette Xaneiro 6, 2012 ás 9:31 AM #

    A diferenza entre Isaac e outros moitos, é -substancialmente- que el nunca foi unha “figura” da cultura. Sempre foi unha persoa. E ise plantexamento humanista por riba dos demais, levouno a ser o referente de maior credibilidade nunha Galiza tan farta de manipulacións seculares, como cansa de bater a cabeza contra as pedras .

    Dende onte teño lido cousas como que foi un “fracasado” da arte senlleira, polos conflitos que xurdiron na empresa Sargadelos, ou que se deixou levar polos poderes públicos ó final da sua vida porque decidiu donar ó Gaiás dezaseis mil libros e outros obxectos da sua colección privada…… non deixo de pensar quen é ninguén para facer valoracións deste tipo sobre unha persoa que, mentres estuvo canda nós, sobresaiu entre todas as demais, pola sua enorme xenerosidade e visión de futuro, para a construcción dun país, que outros seguen querendo ter escravizado baixo os medos seculares ó cambio e á independenza.

    Isaac foi un home convencido de que, para deixar atrás os lastres que Galiza arrastrou tanto tempo, había que crer en nós: nos galegos…. tiñamos que estar convencidos de que o podiamos facer, de que dependía de todos, e que non debíamos permitir que os caciques de sempre, se metesen no nóso futuro, cando xa nos tiñan desfeito o presente.

    Chegamos até eiquí sendo como somos, coas nousa forma de ve-lo mundo, e de vivir -e convivir- cos que temos darredor. Él sabia que tiñamos que traballar arreo para millorar moitas cousas, foi o que el fixo -nun incomparable exercicio de coherencia- ó longo de toda a sua vida.

    Pero sobre todo…… e sen dúbida, díxo sempre en voz alta o que pensaba…..e fartouse de espallar polo ar de quen o quixo escoitar, a idea de que nunca debíamos deixar de ter soños. Nin deixar de estar convencidos de que ás veces podemos facer nós a metade do traballo para que se cumpran.

    ……… Ese era Isaac….e se nós queremos, dende o respecto á sua memoria e ó seu legado, pode seguilo sendo.

  3. Adela Figueroa Panisse Xaneiro 6, 2012 ás 12:25 PM #

    Com todo o meu afeto e fidelidade.
    Curra Figueroa
    http://pglingua.org/opiniom/4696-carta-a-isaac-diaz-pardo

  4. cocó Xaneiro 7, 2012 ás 12:37 AM #

    Márchannos todos Francisco…
    A Isaac, algúns debémoslle ademais de todo o demais, unha frase, “galego do ano, galego do cú”, que lle sacou as cores a todos os xerifaltes do grupo ECG na súa festa grande. Encantoume o post, parabéns!!

  5. aser mendez Xaneiro 9, 2012 ás 2:50 PM #

    En Compostela está o que perdemos
    e vai nacendo noutros i esto é o grande milagre
    (¡UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)
    da conciencia desta patria
    conservada en pequenos corazóns
    ardentes con fogo doce que non morre.

    non sei quen o escribiu,isaac ben o merece

    • Canteiro Xaneiro 10, 2012 ás 12:19 PM #

      Isso escreveu-no Ferrín em homenagem a Joám Jesus Gonçales, o primeiro marxista e independentista galego, e combatente anti-fascistas assassinado.

Trackbacks/Pingbacks

  1. O soño dun pobo, o pobo de Isaac | Lingua Galega e Literatura e Equipo de Normalización Lingüística do IES CACHEIRAS - Xaneiro 6, 2012

    […]  https://unpaisenlata.wordpress.com/2012/01/05/o-sono-dun-pobo-o-pobo-de-isaac/ Valorar: Share this:CompartirFacebookTwitterCorreo-eLike this:LikeBe the first to like this . […]

  2. Isaac e as desaparicións | Contraportada - Xaneiro 6, 2012

    […] Apunta Fran P., atinado coma sempre, a perversa coincidencia do pasamento de don Isaac coa desaparición da Consellería de Cultura na nova Ex Xunta de Ex Galicia de Núñez Feijóo, un presidente que pasará á historia porque na súa teima nos gobernos minguantes vai conseguir, dunha vez para todas, a Galiza inexistente. Primeiro foi a lingua, único caso da historia da lingüística onde, dicían, o peixe pequeno ameaza ao grande e que fixo necesaria a intervención de sesudos políticos en prol da liberdade e mesmo dun defensor do pobo que decidíu, motu propio, borrar do Estatuto de Autonomía de Galicia o artigo 5.1, ese que di, literalmente: «A lingua propia de Galicia é o Galego». Isto é cousa, supoño, deso que chaman a Galicia Máxica e que tanto gusta nas campañas da Ex Xunta porque así o quererán os turistas. Agora foi a cultura enteira, facendo desaparecer toda unha consellería. O normal cando o seu o último inquilino dixera da súa materia que estaba ensemismada. […]

  3. O soño dun pobo, o pobo de Isaac - Xaneiro 10, 2012

    […] O soño dun pobo, o pobo de Isaac unpaisenlata.wordpress.com/2012/01/05/o-sono-dun-pobo-o-pobo…  por iola hai 3 segundos […]

  4. Isaac e as desaparicións | Letra en Obras - Xuño 11, 2012

    […] Apunta Fran P., atinado coma sempre, a perversa coincidencia do pasamento de don Isaac coa desaparición da Consellería de Cultura na nova Ex Xunta de Ex Galicia de Núñez Feijóo, un presidente que pasará á historia porque na súa teima nos gobernos minguantes vai conseguir, dunha vez para todas, a Galiza inexistente. Primeiro foi a lingua, único caso da historia da lingüística onde, dicían, o peixe pequeno ameaza ao grande e que fixo necesaria a intervención de sesudos políticos en prol da liberdade e mesmo dun defensor do pobo que decidíu, motu propio, borrar do Estatuto de Autonomía de Galicia o artigo 5.1, ese que di, literalmente: «A lingua propia de Galicia é o Galego». Isto é cousa, supoño, deso que chaman a Galicia Máxica e que tanto gusta nas campañas da Ex Xunta porque así o quererán os turistas. Agora foi a cultura enteira, facendo desaparecer toda unha consellería. O normal cando o seu o último inquilino dixera da súa materia que estaba ensemismada.   […]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: