Un día e outro día,/ sen campás, sen protesta (O gran relato arredor de Fraga)

25 Jan

Non quería eu volver ao rego, porque é lamacento e proceloso, pero ocorre que a estampa destoutro día na Praza do Obradoiro non se me afasta da cabeza. Marchará Baltar, regresará Beiras, transmutado na versión galaica de Don Sebastião de Portugal, completarei a colección de coitelos chuleteiros de La Voz de Galicia e a imaxe continuará aí, impertérrita. Feijóo canda os tres expresidentes vivos (é un dicir) da Xunta de Galicia e unha escuadra de enloitadas autoridades, con Rajoy á cabeza, carpindo e moqueando pola morte dun señor autoritario e antidemócrata, que nunca arrenegou do seu pasado como executor e sicario do franquismo. Nunca.

Non quería volver a Fraga pero é el o que regresa a min, en realidade, ergueito sobre as laudatios e a condescencia dos que reescriben a Historia con impunidade, para volvelo pai da Constitución española, vello entrañábel, home de ben e carne de funeral institucional.

As infamantes esquelas que a Xunta publicou estes días, cos nosos cartos, en todos os medios de comunicación puñan en tinta sobre papel o espírito desta gran estafa. Segundo eses anuncios publicitarios mortuorios, Fraga non ten outra data de nacemento que non sexa 1989. Fraga morreu en 2012, pero naceu en 1989, xa como presidente da Xunta.  Cando morreu, o finadiño tiña 22 anos. Estaba empezando a vivir. Só tiña un ano máis có estudante Enrique Ruano, que en 1969, tamén en xaneiro, foi torturado pola policía franquista e convidado a morrer desde un sétimo andar da rúa Príncipe de Vergara de Madrid. A versión oficial daquel asasinato teceuna e impúxoa a mesma persoa que hoxe chora Galicia tan institucionalmente, con gaitas que solemnizan unha marcha procesional que nin himno é, e vellos carrexados, cun bocata de zorza na man, convertidos en inopinado coro da traxicomedia.

Hai outra escena tétrica, nunca vista, que ten como figurantes de excepción a Feijóo, Ana Botella, Gallardón e Rouco Varela, botándolle un íntimo e ultraconservador responso ao cadavre do sátrapa no seu pisito do bairro de Argüelles. Ao lúgubre velorio superpónselle, outra volta, a imaxe do funeral do Obradoiro: o meyba de Palomares sobre un océano de granito, reviravoltas barrocas e historia traizoada. Como se unha capa de fuel afogara a nosa dignidade de por vida. O franquista elevado aos altares: un outro bo e xeneroso que nin bo nin xeneroso era.

Fraga loado, Fraga santificado, Fraga consagrado polo relato oficial, a curia e a desmemoria. Avenida Manuel Fraga, Praza Manuel Fraga, rúa Manuel Fraga, cuneta Manuel Fraga. Un día e outro día/sen campás, sen protesta, como escribíu Luís Pimentel no seu poema Cunetas.

Cal é o poder dese relato que, desde o 16 de xaneiro, asulaga o pasado que vivimos e a lembranza que gardamos del..? O seu poder é omnímodo, total. A proba fica no mesmo Obradoiro, na Catedral, na cidade de Santiago. Un conto, un relato, unha historia ben fiada arredor dun santo sepulcro logrou erguer todo iso. Compostela fundouse sobre un relato, tanto ten que fóra real ou non. Por iso acredito nos relatos como arma para transformar a realidade. Por iso importa cómo se contan as cousas. Porque, ao meu ver, contar é un xeito óptimo de mudarmos a realidade. Acho que é por iso que non renunciei aínda a ser xornalista. Creo tamén que o cómplice dunha ditadura non debe desfrutar da narración prácida, honorábel e exculpadora, mesmo agarimosa, que se lle está dispensando, con absoluta e insultante normalidade. Na man de todos está impedilo. Só temos que contalo, contar quen foi Manuel Fraga e o que fixo, mudar ese relato que agora nos impoñen, e o milagre da memoria recobrada fará o demais, quizais outra catedral na que habitar, unha cidade, outro país erguéndose, milagrosamente, perante os nosos ollos.

3 Respostas to “Un día e outro día,/ sen campás, sen protesta (O gran relato arredor de Fraga)”

  1. cocó Xaneiro 25, 2012 ás 9:44 PM #

    Fantástico, que o canonicen e que calen xa.

  2. pablo Xaneiro 26, 2012 ás 9:30 AM #

    ……porque a realidade define as noticias……..ou as noticias definen a realidade. É verdade que neste novo `acontecimento´ voltamos ver a dobre cara da información. Se cadra non se trata tanto de `mudar a realidade´ coma de `obxectiviza-la realidade´ dende unha perspectiva múltiple e complexa sen caer no dogma.

    Interesante é o punto de vista de A. Camus analizado por Carlos Fuentes:

    http://mediaisla.net/revista/2010/02/el-pensamiento-de-albert-camus/

    Gracias polo artigo. Saúdos.

    • franplorenzo Xaneiro 26, 2012 ás 12:23 PM #

      “Los peligros del periodismo, según Camus, eran someterse al poder del dinero, halagar, vulgarizar, mutilar la verdad con pretextos ideológicos: el desprecio al lector. En cambio, una prensa libre, inteligente y creativa respeta a las personas a las que se dirige y cuando lo hace, es el oficio más hermoso”. Moi dacordo con Fuentes/Camus. Obrigadinho polo artigo e pola visita, Pablo. Apertas!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: