‘Cabalos e lobos’/ Toma 2

12 Mar

zurliniSorprenderíame que alguén considerase Cabalos e lobos unha novela de guerra. Pero si o é dalgún xeito, desde un punto de vista íntimo. Sobre todo da II Guerra Mundial, vivida desde Vigo, un enclave alleo á contenda, aínda que non fose así con exactitude, e no seo da nutrida e influente colonia alemana da cidade. Bombardeos, refuxios antiaéreos, batallas, desembarcos, soldados, espías, campos de concentración e unha reflexión implícita sobre a derrota e a destrución (Sebald mediante) e as actitudes que delimitan o comportamento humano no medio dun conflito bélico.

Viaxei aos lugares dos que bebe o libro: Lübeck, no Báltico, a cidade de Thomas Mann e tamén berce da familia protagonista, os Beckmann; o porto de Hamburgo, conectado con Vigo polas principais liñas transatlánticas do século XX; e o campo de concentración de Neuengamme. Era necesario. Pero esa viaxe física apenas tería valor sen o concurso doutras dúas viaxes paralelas: a que me levou pola documentación daquel pasado de lume, bombas e barbarie e, sobre todo, a viaxe músical. A música foi a que conseguiu devolverme a todas as épocas das que tiven que escribir: o meu túnel do tempo, o cabalo de Troia que me permitiu entrar, por min mesmo, no relato que quería contar e no magma da historia europea dese momento. Así que de maneira case obsesiva, pero grafiticante, recoñézoo, dediqueime a arrexuntar cancións, unha play-list da novela, unha extensísima banda sonora do proceso de escrita. Unha canción -iso non ocorre cun poema ou un conto- leva programado o tempo nas súas entrañas, o tempo cronolóxico refírome. A capacidade evocadora dunha melodía permitiume, en ocasións, seguir o rastro do que quería contar, facelo real.

Para o segundo dos book teasers de Cabalos e lobos utilizamos a secuencia central dunha das miñas películas preferidas, o filme italiano Estate violenta (Verán violento) de Valerio Zurlini. A escena de baile protagonízana un novísimo Jean-Louis Trintignant (Carlo) e Eleonora Rossi Drago (Roberta).

É unha mestura perfecta de tensión e abandono, a historia de amor entre o fillo dun fascista e a viúva dun oficial de guerra, nunha vila costeira italiana, durante unhas vacacións en xullo de 1943. A guerra ameaza o seu mundo, da mesma maneira que a sociedade censura e impide o seu romance. A melodía, un tango-jazz, gravado por Fausto Papetti, ao saxo, en 1959, fai redonda esta escena, na que os amantes, in the mood for love, queren e non queren deixarse levar polo que senten. Todo o que está aí, apenas albiscado, a guerra ao fondo, as emocións encontradas, unha paixón amorosa sancionada pola sociedade, o baile e a música que o envolve todo son os mesmos temas que eu quixen deitar na miña novela. Fica aquí.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: