Tag Archives: metal

La Perfección-Viso-Sabú, o chocolate para quen o traballa

11 Dec

No tempo de escolantes, en Vigo, había visitas inexcusábeis para os cativos comprobarmos, in situ, a maneira na que a nosa cidade se facía a traballar. Ese traballo en cadea saltaba da foto do libro de Ciencias Sociales, e facíase carne, ou metal, nas excursións á fabrica de conservas Albo, á de Larsa, á beira de Balaídos, á Citroën, a algún asteleiro, a Faro de Vigo ou á factoría de Chocolates Viso, La Perfección e Sabú, na parroquia de Sárdoma. Neses periplos fabrís, sempre había algun neno que era levado onda o seu pai ou a súa nai. Papá-obreiro ou mamá-obreira paraba por un momento a produción, baixo a comprensiva ollada do supervisor, para contemplar a estrañeza do seu neno, cohibido pola expectación dos seus compañeiros de aula e polas mostras de agarimo que lle dispensaban mulleres e homes que nin sequera coñecía.

O negriño con turbante que ilustraba a tableta de Sabú é unha icona dos infantes vigueses da miña hora e máis atrás, o mesmo que o ingreso ritual nas tendas de caramelos Nubur e Cavi (Caramelos Vigueses), porta con porta na rúa Joaquín Loriga, ao carón da libraría Vigo. 

Non o sei de certo, pero sospeito que aquel exótico careto serigrafiado era unha versión ad libitum do pequeno Sabú, o protagonista do filme documental do mesmo nome, producido e dirixido polos irmáns Korda no ano 1937.

Sabú, actor hindú e mito eterno do technicolor, converteríase nos anos corenta e cincuenta do século pasado no rei das películas de aventuras, con títulos coma O ladrón de Bagdad ou O libro da selva, as que levan o selo da sesión dobre no Cine Fraga. Pero insisto, para nós, para os pequenos vigueses que comprobamos co mesmo abraio que Charlie na fábrica de chocolate como se moía o cacao e como os moldes rebordaban daquela pasta espesa e recendente, Sabú-Viso-La Perfección era unicamente o choco da merenda.

Había ademais unha cantinela, da que non poiden localizar a melodía, que se escoitaba acho que na radio e no estadio de Balaídos e que rezaba así: “Soy montañero que contemplo, subo a las montañas vago sin parar,/ me sobra aun bastante aliento para el clarinete ponerme a tocar,/ y no es que sea yo un gorila, soy más bien bajito, flaco y sin color,/ pero es que llevo en la mochila algo que renueva mi fuerza y vigor,/ tan importante, estimulante , sin duda alguna solo puede ser,/ el gran chocolate Viso, chocolate Viso, que es signo de calidad/ chocolate Viso , chocolate Viso , es signo de calidad…”.

Seguir lendo