Conas e iConas

11 May

Cando algún xornal, blog ou organismo oficial teima en publicar, por enésima vez e para aborrecemento público, a absurda listaxe das palabras máis fermosas da lingua galega xa a leitora sabe o que pode agardar: unha enxurrada de vagalumes, bolboretas, agasallos e agarimos que fan incríbel pensar que neste romance de noso non existan, así o di a RAG, os apelativos cursi ou hortera. Pero non existen, é pena, porque o país está que reborda de cursis e horteras (forteiras chámoos eu), non precisamente polas verbas que escollen, e perdemos aí dous termos magníficos para cualificalos a xeito. Pois ben. Hai dúas palabras que nunca de nunca aparecen nestes democráticos concilios lingüísticos, que son xa case a única expresión que resta do antano coñecido como vontade popular: votarmos pola palabra que máis nos gusta. Esas dúas palabras que digo son as moi míticas, como agora di a mocidade, carallo e cona. Por que a galega xente non vota polas palabras carallo e cona cando seguido as leva na boca, con perdón, tan idiosincráticas son e tan ben demostraron a súa polisemia e efectividade interpretativa, usos sexistas incluídos? Para min é un misterio.

Carallo e cona, cona e carallo. Acho que ambas palabras teñen orixe latina, latín vulgar desde logo, pero en calquera caso a súa sonoridade é ancestral. A cona e o carallo representan ao meu ver os dous estilos artísticos en cuxa confluencia achaba Otero Pedrayo, nos seus Ensaios sobre a cultura galega, a esencia deste pobo: o románico e o barroco. A cona é románica, o carallo é barroco. Da mestura non heteronormativa deses estilos sae todo o demais: o gótico (románico ao cadrado: cona+cona) e o rococó (barroco ao cadrado: carallo+carallo), que pode resolver en manierismo ou neoclasicismo, xa depende. O resto son vangardas, sempre benvidas. Pero ao que ía, á cona.

Miro no diccionario da Real Academia Galega e amólame que teña que ser un home xustamente o que pronuncia a palabra cona cando premes no altoparlante para escoitar a transcrición sonora: coona. Non me debería estrañar sabida a composición da ilustre institución. Nada que obxectar á definición tampouco, por aséptica e científica: vulva. Podería poñer algo sobre o órgano sexual feminino. Pero non, vulva. Se non sabes o que é vulva vas mirar e aí xa te enteras. Como exemplo ilustrativo un moi elocuente: “a cona que te pariu!”, aserto ideal para o tempo que vivimos e o goberno que nos goberna, en Galiza e en Madrid, que só concibe as mulleres como conas paridoiras, receptáculos de fetos e adeptas descerebradas da todopoderosa e opusina Red Madre.

De feito, a pouco que repare un, os únicos avances, por chamalos algo, que impulsou a Xunta de Feijóo nestes anos de destrución masiva da nación foron os da política natalicia. Cartos e cartos para escolas e garderías privadas de Sor Marías, grupúsculos antiabortistas, fanáticos do cigoto e foros da familia aos que lles gustaría selar as conas de todas as mulleres entre parto e parto, Beatriz Ma-to! e Pilar Primo de Rivera mediante.

Hai outra palabra que quero traer aquí pola revolta que, acho, leva no seu interior, que é icona. Icona é a típica palabra que un dos conselleiros cosmopailanitas de Feijóo pronunciaría nun discurso con rubor e rindo polo adentro: “icona, uy, lo que he dicho..!”. Pero a min encántame a palabra icona porque permite a irrupción da cona nun contexto culto ou institucional tan necesitado de conas e tan sobrado de carallos. A icona, para min, é como unha cona pasada pola nube de Apple, unha iCona, unha cona intelixente, high-tech, autónoma, un dispositivo de última xeración, como un iPhone ou un iPad, xusto o contrario do que quixeran para as mulleres a banda de cregos, bispos e gallardones que só conciben a vulva como metonimia da muller e única vía de ascese á maternidade.

Pero mesmo as iConas están en perigo. A voracidade masculina pode con todo, e as portadoras de iConas vense outra volta na obriga de loitar polo que lles pertence, coma sempre. Podémolo ver na televisión ou nos xornais. As iconas femininas sofren agora o asalto icónico dos machos. Unha topmodel ben pode ser un home, Andrej Péjic, ese modelo serbio que desfila como muller nas principais pasarelas internacionais, mesmo vestido de noiva; David Beckham, un home, ocupa por primeira vez a portada da revista Elle; e Brad Pitt presta a súa imaxe para unha das iconas por excelencia da feminidade, consagrada por Marilyn Monroe: o Chanel nº5. Alguén advertirá, neste desembarco do macho-obxecto substituto da femia, un signo de igualdade, de equilibrio e mesmo unha vulneración necesaria de certos arquetipos que pesan sobre a representación da muller. Pero eu o que advirto é a mesma loita eterna por desprazar a muller dos poucos lugares nos que o seu poder era, até o de hoxe, indiscutíbel. Pola contra, certos arquetipos e iconas netamente masculinas, case sempre negativas, desprázanse agora ao campo das mulleres, e representa ben esa tendencia un recente libro que sostén que Jack O Destripador era en realidade unha señora, cuxa infertilidade desatou nela unha furia homicida que pagaron as pobres putas londinienses. O belo e o fermoso masculinízase e o malo e indesexesábel feminízase. Sorte que este país está cheo de iConas, que poden destruír esta nova versión das cousas e que xuntas, por iso rezo a diario ao deus no que non creo, lograrán botar abaixo ese Gran Carallo que, na política, na cultura e na sociedade galega, preside o noso presente con despótica, resesa e insultante superioridade.

12 Respostas to “Conas e iConas”

  1. Bouzas Maio 11, 2012 ás 12:24 PM #

    Viva a cona que te pariu e o carallo que te fixo!!!
    e un bico románico para ti.

  2. aser mendez Maio 11, 2012 ás 1:23 PM #

    já postos,um de bocage

    É pau, e rei de paus, não marmeleiro,

    Bem que duas gamboas lhe lobrigo;

    Dá leite, sem ser árvore de figo,

    Da glande o fruto tem, sem ser sobreiro:

    Verga, e não quebra, como o zambujeiro;

    Oco, qual sabugueiro, tem o embigo;

    Brando às vezes, qual vime, está consigo;

    Outras vezes mais rijo que um pinheiro:

    À roda da raiz produz carqueja:

    Todo o resto do tronco é calvo e nu;

    Nem cedro, nem pau-santo mais negreja!

    Para carvalho ser falta-lhe um u;

    Adivinhem agora que pau seja,

    E quem adivinhar meta-o no cu.

    É pau, e rei de paus, não marmeleiro,

    Bem que duas gamboas lhe lobrigo;

    Dá leite, sem ser árvore de figo,

    Da glande o fruto tem, sem ser sobreiro:

    Verga, e não quebra, como o zambujeiro;

    Oco, qual sabugueiro, tem o embigo;

    Brando às vezes, qual vime, está consigo;

    Outras vezes mais rijo que um pinheiro:

    À roda da raiz produz carqueja:

    Todo o resto do tronco é calvo e nu;

    Nem cedro, nem pau-santo mais negreja!

    Para carvalho ser falta-lhe um u;

    Adivinhem agora que pau seja,

    E quem adivinhar meta-o no cu.

    É pau, e rei de paus, não marmeleiro,

    Bem que duas gamboas lhe lobrigo;

    Dá leite, sem ser árvore de figo,

    Da glande o fruto tem, sem ser sobreiro:

    Verga, e não quebra, como o zambujeiro;

    Oco, qual sabugueiro, tem o embigo;

    Brando às vezes, qual vime, está consigo;

    Outras vezes mais rijo que um pinheiro:

    À roda da raiz produz carqueja:

    Todo o resto do tronco é calvo e nu;

    Nem cedro, nem pau-santo mais negreja!

    Para carvalho ser falta-lhe um u;

    Adivinhem agora que pau seja,

    E quem adivinhar meta-o no cu.

    É pau, e rei de paus, não marmeleiro,

    Bem que duas gamboas lhe lobrigo;

    Dá leite, sem ser árvore de figo,

    Da glande o fruto tem, sem ser sobreiro:

    Verga, e não quebra, como o zambujeiro;

    Oco, qual sabugueiro, tem o embigo;

    Brando às vezes, qual vime, está consigo;

    Outras vezes mais rijo que um pinheiro:

    À roda da raiz produz carqueja:

    Todo o resto do tronco é calvo e nu;

    Nem cedro, nem pau-santo mais negreja!

    Para carvalho ser falta-lhe um u;

    Adivinhem agora que pau seja,

    E quem adivinhar meta-o no cu.

    É pau, e rei de paus, não marmeleiro,

    Bem que duas gamboas lhe lobrigo;

    Dá leite, sem ser árvore de figo,

    Da glande o fruto tem, sem ser sobreiro:

    Verga, e não quebra, como o zambujeiro;

    Oco, qual sabugueiro, tem o embigo;

    Brando às vezes, qual vime, está consigo;

    Outras vezes mais rijo que um pinheiro:

    À roda da raiz produz carqueja:

    Todo o resto do tronco é calvo e nu;

    Nem cedro, nem pau-santo mais negreja!

    Para carvalho ser falta-lhe um u;

    Adivinhem agora que pau seja,

    E quem adivinhar meta-o no cu.

    bocage

    É pau, e rei dos paus, não marmeleiro,
    Bem que duas gamboas lhe lobrigo;
    Dá leite, sem ser árvore de figo,
    Da glande o fruto tem, sem ser sobreiro:

    Verga, e não quebra, como zambujeiro;
    Oco, qual sabugueiro tem o umbigo;
    Brando às vezes, qual vime, está consigo;
    Outras vezes mais rijo que um pinheiro:

    À roda da raiz produz carqueja:
    Todo o resto do tronco é calvo e nu;
    Nem cedro, nem pau-santo mais negreja!

    Para carualho ser falta-lhe um U;
    Adivinhem agora que pau seja,
    E quem adivinhar meta-o no cu.

  3. mob Maio 11, 2012 ás 4:52 PM #

    será por conas, ho: http://mais.vieiros.com/letras2002/vocabulario.html

  4. Nela Bernal Maio 12, 2012 ás 1:48 AM #

    Moi bo post, como todos. Gústame que fales de conas e carallos! E aproveito inmellorable contexto para che contar que eres un dos meus cinco Premios Liebster. Non tiña dúbidas en escollerte!🙂 http://afervenzadosur.com/2012/05/11/premio-liebster/

    • franplorenzo Maio 12, 2012 ás 9:24 AM #

      pois moitas grazas, Nela!, xa me vou enterar agora como vai iso dos premios liebster. Bicos

  5. José Yuste Frías Maio 12, 2012 ás 9:55 AM #

    Gustóume moito a túa entrada. Noraboa!
    Manda carallo que Facebook retirara “a iCona da Cona” do cadro «L’origine du monde» de Gustave Courbet na conta dun artista! http://bit.ly/KX5rEU

    • franplorenzo Maio 12, 2012 ás 10:02 AM #

      grazas José, xa me lembrei diso qeu comentas cando metín o cadro de Courbet nesta entrada. Pensei: a ver se agora cando colgue o post en Facebook me vai vir tocar a cona o Zuckeberg ese😉 unha aperta!

  6. Coco Maio 13, 2012 ás 10:58 PM #

    Boisimo fran, nunca penséis q a cona te inspiraría tanto, pero siempre sospeitei q a cona ben da para unha tratado monográfico. Queda así iniciada a antoloxia da cona. Rin contenta con este post

  7. carmeadán Maio 16, 2012 ás 10:20 PM #

    Con días de retraso e a altas horas -impropias desta vida que levo- grazas por escribir tan ben Fran.

  8. Roi Maio 22, 2012 ás 10:27 AM #

    Estupendo título e melhor artigo, parabéns

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: